Portal Bezpieczeństwa Powiatu Wejherowskiego 

W 1768 roku ukazało się rozporządzenie Magistratu Miasta wyznaczające jednego z rajców miejskich odpowiedzialnym za zorganizowanie ludzi i sprzętu niezbędnego do gaszenia pożarów oraz wyznaczało miejsce składowania tego sprzętu w pomieszczeniu ratusza miejskiego.

Przełomem ważnym dla ochrony przeciwpożarowej Wejherowa był rok 1842, kiedy miasto dokonało zakupu pierwszej sikawki ręcznej, która przez długie lata służyła obowiązkowej straży pożarnej w gaszeniu pożarów na terenie miasta i okolicznych miejscowości.

W roku 1873 miasto Wejherowo liczyło ponad 6 tysięcy mieszkańców oraz ponad 500 nieruchomości. W trosce o zabezpieczenie tak dużego majątku przed pożarami została zorganizowana Ochotnicza Straż Pożarna, którą wyposażono w nowoczesny jak na ówczesne czasy sprzęt pożarniczy.

Nazwisko pierwszego prezesa oraz założycieli Ochotniczej Straży Pożarnej w Wejherowie nie są znane. Wiele dokumentów i zapisów dotyczących okresu powstania spłonęło, zaginęło lub zostało zniszczonych w trakcie działań wojennych.

Z dokumentów znajdujących się w Muzeum Piśmiennictwa i Muzyki Kaszubsko-Pomorskiej wynika, że Ochotnicza Straż Pożarna w Wejherowie już w roku swojego założenia brała udział w akcji gaśniczej w Wejherowie. Jednak dokumenty związane z początkami OSP są skąpe i trudno z nich odtworzyć jej działalność.

Natomiast Ochotnicza Straż Pożarna w Wejherowie posiada dokumenty dotyczące historii jednostki. Wśród nich jest akt erekcyjny pod budowę strażnicy przy ul. 3 Maja 2 w Wejherowie - "Betanntmachung - Freiwillige Feuerwehr zu Neustadt Wpr. - Nachste Vebung" z 1895 r. zawierający historię jej budowy oraz ówczesną listę członków z 36 nazwiskami. W skład zarządu jednostki w tym okresie wchodziły następujące osoby: G. Tolkemidt - Brandmeister, J. Wittin - Adiutant, J. Gerhmann - Raffenfuhrer, A. Szallies - Zugemeister, R. Gruntmann - Spistzemneister. Inny dokument to: "Statut der Freiwilligen zu Neustadt Westpr.", z 1889 r., zatwierdzony przez Burmistrza Miasta Pana Maerz z 1891 r. Ciekawostką historyczną jest dokument zawierający hymn zachodniopruskiego związku straży pożarnych z 1893 r. pt. "Westpreussichen Feuerwehrtag zu Neustadt Westpreussen".

Z istniejących przekazów wynika, że pierwsza strażnica, a w zasadzie niewielka remiza mogąca pomieścić sikawkę ręczną, kilka metrów bieżących węży, wiadra i bosaki istniała przy ulicy oo. Reformatów obok klasztoru.

Alarmowanie członków straży odbywało się poprzez trębaczy. Miasto Wejherowo było podzielone na pięć rejonów i w każdym był jeden trębacz. W wypadku pożaru każdy z trębaczy musiał odtrąbić swój rejon by zwołać strażaków. Trzy sygnały zwoływały strażaków do akcji gaśniczych, a dwa sygnały na ćwiczenia. Niezależnie od alarmów trąbkami miasto było alarmowane biciem w specjalny dzwon znajdujący się na wieży Ratusza Miejskiego.

W roku 1895 wybudowano 3-boksową strażnicę przy ul. 3 Maja. Strażnica ta rozbudowana na przestrzeni lat istnieje do dnia dzisiejszego i stanowi siedzibę Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej, Zarządu Oddziału Powiatowego Związku Ochotniczych Straży Pożarnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz Ochotniczej Straży Pożarnej.

W roku 1907 zakupiono 17-metrową czterokołową konną drabinę mechaniczną słynnej firmy Magirus. Drabina ta po konserwacji stanowi aktualnie atrakcję historyczną. W 1920 roku Wejherowo, jak i większość ziem kaszubskich, po prawie 150-letnim okresie zaborów powróciło do macierzy. W wolnym już Wejherowie reaktywowały się organizacje społeczne. Ochotnicza Straż Pożarna jest jedną z pierwszych organizacji, która po I wojnie światowej wznowiła swoją działalność w służbie ochrony, obrony życia i mienia obywateli w Wejherowie.

W skład pierwszego Zarządu Ochotniczej Straży Pożarnej wszedł Teodor Bolduan - Prezes Zarządu Oddziału Powiatowego Związku Ochotniczych Straży Pożarnych Rzeczypospolitej Polskiej powiatu Morskiego, v-ce starosta, a następnie burmistrz miasta Wejherowa, który osobiści interesował się działalnością jednostki, uczestnicząc w ćwiczeniach i uroczystościach strażackich.

Okupacja niemiecka przekreśliła dorobek tak prężnie działającej w okresie międzywojennym Ochotniczej Straży Pożarnej w Wejherowie. W jej miejsce Niemcy powołali obowiązkową straż pożarną podporządkowaną policji niemieckiej. W lasach Piaśnicy, w miejscu martyrologii 12 tysięcy obywateli polskich zamordowani zostali także wybitni działacze straży pożarnej:

  • dh Antoni Potocki - Prezes rady Oddziału powiatowego Związku Ochotniczych Straży Pożarnych Rzeczypospolitej Polskiej w Wejherowie, Starosta Powiatu Morskiego w Wejherowie;
  • dh mjr Edward Łakomy - Wiceprezes Ochotniczej Straży Pożarnej w Wejherowie, Wójt Gminy Wejherowo;
  • dh Jan Pawlak - Sekretarz Ochotniczej Straży Pożarnej w Wejherowie, członek Zarządu Oddziału Powiatowego Związku Ochotniczych Straży Pożarnych Rzeczypospolitej Polskiej w Wejherowie, Sekretarz Urzędu Miasta w Wejherowie.
  • Nieco później w miejscowości Biała zamordowano dh Teodora Bolduana - Prezesa ochotniczej Straży Pożarnej w Wejherowie, Burmistrza Miasta Wejherowa.

    Po wyzwoleniu, w latach 1945-1946 następuje wznowienie działalności Ochotniczej Straży Pożarnej w Wejherowie. W roku 1948 zostaje reaktywowany Związek Ochotniczych Straży Pożarnych Rzeczypospolitej Polskiej. W OSP następują zmiany organizacyjne w kierowaniu nią. Funkcję Zarządu OSP przejmują Komendy OSP bezpośrednio nadzorowane przez Powiatowe Komendy Straży Pożarnych. W związku z tymi zmianami na Komendanta OSP w Wejherowie zostaje powołany dh Alfons Stark.

    W roku 1952 została zorganizowana Zawodowa Straż Pożarna w Wejherowie, do której wstąpili działacze OSP w Wejherowie, ponieważ kilku zawodowych strażaków nie było w stanie zabezpieczyć prowadzenia skutecznych działań gaśniczych.

    Swoją silną pozycję wśród Straży Pożarnych województwa gdańskiego, Ochotnicza Straż Pożarna i Zawodowa Straż Pożarna wykazały wielokrotnie w akcjach ratowniczych i likwidacji zagrożeń, na zawodach sportowo-pożarniczych, ćwiczeniach i pokazach.